Een jaar geleden is het ondertussen dat ik de deur achter me dicht trok in Parijs en alles achterliet. En hoe moeilijk ik het had in het begin, des te moeilijker was het afscheid. Het was een aanpassing om terug 24/24 en 7/7 bij het lief te zijn en toen ik direct in Brussel ging wonen voelde ik me plots nergens meer thuis. Niet in Brugge, want daar was ik definitief weg, niet meer in Parijs want daar had ik zelfs geen huis meer en al helemaal niet in Brussel want daar kende ik helemaal niets.
Nog steeds heb ik soms het gevoel dat ik Parijs beter ken dan Brussel. Hier bestaat het leven uit werken, uitslapen in het weekend en hier en daar eens een terrasje als het weer het toelaat. In Parijs stond er ieder vrij moment wel iets op het programma om onontdekte plekjes te ontdekken. En dan plots overvalt het mij.. Noem het nostalgie, melancholie of gemis, maar plots wil ik terug in mijn kamertje zitten waar ik vorig jaar zat.
En ja, ik miste het lief en de vrienden en de zussen en broer en de neefjes en de nichtjes en ja, soms had ik er genoeg van en wou ik gewoon thuis zitten en lekker asociaal doen, maar nu zou ik er alles voor doen om terug te keren naar het zorgeloze leventje.
Hoe zeggen ze dat? Het gras is groener aan de overkant?
20/03/2010 om 11:48 |
Zo herkenbaar. Ik heb eind 2007 een halfjaar in Parijs gewoond (Erasmus). Nu de lente zo langzaamaan terug in het land komt, verlang ik ook naar alle mooie parkjes daar en alle heerlijke dingen die er steevast in de bakkerij lagen. Mmmm.
23/05/2010 om 21:38 |
Fie! Ik mis Parijs ook!
Mini-reunion soon?